راهی بجز گریز برایم نمانده بود

                                        این عشق آتشین پر از درد بی امید

                                         در وادی گناه و جنونم کشانده بود

                                         رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

                                     بر اشک های دیده ز لب شستشو دهم

                                        رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

                                         رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

نمی دانم چرا این گونه است؟

وقتی نگاه عاشق کسی به توست

می بینی اما دلت بسته به مهر دیگری است

بی اعتنا می گذری و عاشقانه به کسی می نگری...

که دلش پیش تو نیست!!!

در سیاه چال مهیبی اسیر توهمات غریب خود گشته ایم ، براستی زندگی چیست ؟

تلاشی مضحک برای ماندن ؟!!!

شکستن سکوت یا رهایی از خلسه ؟

حماقتی که نامش ایثار است و انجام وظیفه در راه خود و برای خرسندی او که میگویند نامش

خداست ؟ نه

شدن ، گشتن ، بودن ،ماندن ؟؟؟ نه

افکارمان زنگ زده است و در و دیوار قلبمان پوسیده ...

و به هر سو که گام می نهیم بوی کاهگل مغزمان به مشام میرسد . در قعر باورمان مدفونیم ،

 اسیر من و دیوانه تن گشته ایم . رهایی گزیریست ، برای این گزیر وحشیانه جامه آرزوهایمان

 را دریده ایم .

و اینک عریانیم از هدف و هدفمندی رویاییست که در باورمان نمی گنجد.

چه حاصل میشود ما را از آنچه که جبر است و می گویند نامش زندگیست؟؟؟

نگاههای خیره ، آسمان تیره !

دستان فرسوده ، چشمان از شهوت دریده !

ته مانده ایست از واژه ای که زندگی نامش نهاده اند .

براستی که فردا روز قطره ای اشک برایمان سر ریز نخواهد شد چرا که پوچ زیسته ایم

و از هیچ حتی هیچ هم نساخته ایم .

***

اینک که هستم از این رو که تپش ثانیه ها را احساس میکنم غوغایی به وسعت التهاب

 تمامی هیجانات درونم بر پاست که نظاره میکند خطاهایم را و میگوید تو مجرمی ...!

چراکه از جان برای نان گذشته ای ، چشم بر روی ناموست بسته ای ، از ایثار تمامی

شاپرکان و حشیانه گذشته ای و بی شرمانه حیا را در چشمان دخترکی کشته ای ....

چیزی نمیگویم ، میدانم که رسوا گشته ام ، از همه چیز و همه کس به راحتی گذشته ام .

در بیابانی دور

که نروید جز خار

که نتوفد جز باد

که نخیزد جز مرگ

که نجنبد نفسی از نفسی

خفته در خاک کسی

زیر یک سنگ کبود

در دل خاک سیاه

می درخشد دو نگاه

که به ناکامی از این محنت گاه

کرده افسانه هستی کوتاه!!!

گفتم:وقتی عاشق شدی به کسی نگاه نکن تا عاشق دیگری نشوی.

فردا که دیدمش  دیگربه من نگاه نمی کردعلت را پرسیدم ؟

او عاشق شده بود....

وقتي چشمام پر اشكه وقتي قلبم بي قراره
وقتي پابه پاي ابرا چشم من بارون مي باره
وقتي مثل يه پرنده ميرم و گوشه مي گيرم
وقتي با نبودن تو توي هر لحظه مي ميرم
با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم
من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم بي قرارم

وقتي خواب تو مي بينم خواب عاشقونه ي تو
وقتي كه قطره ي اشكو مي بينم رو گونه ي تو
وقتي قلب عاشقم رو پيش پاي تو مي ذارم
وقتي كه بلور اشكو واسه تو هديه مي يارم
با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم
من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم

تو كه نيستي تو كه نيستي قلب عاشق بي قراره
آرزوي تو رو داشتن باز تو رو يادم مي ياره
تو بدون كه بي تو هرگز شب من سحر نمي شه
جز تو چشمام واسه هيچكس نمي باره تر نمي شه
هنوزم حس نيازت از تو قلب من نرفته
كاش بدوني كاش بدوني زندگي بي تو چه سخته .........

ای زیبای زمینی تو را نه تنها از دلم بلکه از خانه ام بیرون کرده ام وجودت گاهی مملو از خوبی بود. ولی

دردسرهای عشق با تو را نمی خواهم گر چه عشق با دردسرهایش زیباست. وجودت را در گوشه ای از

گلدان شکسته ی اتاقم چال کرده ام دیر یا زود این گلدان فرسوده با گلهای خشکیده اش فراموش می

شود کاش بودی کاش تو را داشتم...

کاش چشمانت را از من نمی گرفتی کاش وجودم از تو خالی نمی شد.

کاش بودی...

همه ی کاشها با تو بودن تمام شد و امروز می گویم کاش اصلا" نبودم تا تو را نمی دیدم و امروزقلبی 

شکسته و بدون تو را نداشتم کاش دنیا مرا نداشت و تو دنیا را....

  خدايا   عاصی و خسته به درگاه تو روو کردم

                   نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم

           دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی

           بيا بشنو تو فريادی که پنهان در گلو کردم

                                     دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی

خدايا  گر تو درد عاشقی را ميکشيدی

                 تو هم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی

                 اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی  

         پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی

                               پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی

ایمان دارم به اینکه برای تمام این اتفاقات دلیلی هست.

دلیلی که من نمی‌دانم.

هجوم عجیب خاطراتت ، میان همه‌ي صداهایی که شهر را به صحنه‌ی نبردی بی‌پایان بدل کرده بود‌، حال غریبی داشت. دلم تنگت نبود‌، نه‌، اما بیهوده به انتظارت نشسته بودم!

من ندانم كه كيم

من فقط مي دانم
 
 كه تويي

شاه بيت غزل زندگيم

یک قطره اشک ، تلاطمی از ذره ذره ی وجودی ات غم

ساحل اشک ، چشمان خروشانی ست پر از دلتنگی

دلتنگی هایی از بهر دستهای پینه بسته ی خنجر نشان ،

تا امتداد عطش دلها و جانی بی رمق

زخم هاشان تا ابد باقی ست...

قطره قطره ی آن دریای نگاهی سازد تا نهایت بی کران

امواج طوفانی اش کوهها می شکند...

و طوفان آن ناله و آه است

ناله ها چشمه ی نفرین شده ی اندوهند

آه ها منشاء یک حس غریب

غربت، آن نی لبک ناله و آه...!

ای ساحل آرامش کی می رسی به فریادم...؟!!

حتی فراق و حوصله یعنی عشق

نقد دلم به نسیه ی دیدارت

زیبای من ! معامله یعنی عشق

ناکام مانده جبر زمان ، حتی

در حل این معادله ، یعنی عشق

بار دگر مرا متولد کرد

قابلترین قابله یعنی عشق

شوری فتاده در همه ذرات

آغاز فصل چلچله یعنی عشق

یک نیمه شب به پای دلم بنشین

راز و نیاز و نافله یعنی عشق

من این غزل به وزن تو می گویم

با قیمتی ترین صله یعنی عشق

باید تلافی شب هجران کرد

روز وصال هم گله یعنی عشق

باید رسید ، مسلک ما این است

صحرا و خار و آبله یعنی عشق

تنها هدف ، خرابی دلها بود

طوفان و سیل و زلزله یعنی عشق !

در مرده ی هوای ساکن نه باد شمال

می وزد نه باد شرق و نه چپ باد!

نارونها هزار ماهی مرده به شاخه ها آویزان کرده اند!

در این مرده ی هوای ساکن...

بال بگشا!

زیرا آفریده شده ای!

بال بگشا پرنده ی پیام پیش از اینکه آفتاب چشمانت را بدزدد!

کاس برگها تا نیمه پر از شهدند

انتظار تو را می کشند بال بگشا و سر در جام فرو کن!

از گلی به گل دیگر آنگاه اگر هوس مردن کردی بمیر!

سر مستو آسوده بمیردر جشن عطر آگین این همه گل

این همه جاودانگی!

به زودی پرهایت می رقصند با خیز باد شمال

و خواهی درخشید چون گلی خاکی رنگ

تا ریشه ها رسوب کن!

بال بگشا!

این همان چیزی است که شاید هیچ کس تجربه اش

نکرده باشد!

از تیر چوبی برق ذره ذره با بد بختی خودم را بالا می کشم

پلیس در سوتش می دمد..خوب می دانم که آن دایره کو چک

چگونه در آن کاسه می چرخد!

به پایین که نگاه می کنم سرم گیج می رود از این همه آدم

از این همه کیف از این همه افاده های چرک پنهان!

به چشم به هم زدنی مرا پایین می آوردند!

با همان لحن که سگهای جرک را فراری می دهند!

هر دو دستم سرخ خون شده بود با خودم گفتم تراشه ها

از شما مهربانترند ۰۰ای کاش اینهمه عاقل نبودید!

اون بالا چه کار داشتی دختر؟

فقط با انگشتم به سیم ها اشاره کردم و همه خندیدند

باز هم همه خندیدند!

هیچ کدامشان نمی فهمیدند پری که به سیمها چسبیده

تو را به یاد من آورده است!

سر به زیر انداختم تا اشکهایم را نبینند!

در نگاهی دوباره باد تو را با خود برد

می دانستم هر چه بگویم آنها می خندند..چیزی نگفتم

ولی آنها باز هم خندیدند

گل به گل سنگ به سنگ این دشت یادگاران تواند

رفته ای اینک هر سبزه و سنگ در تمام در و دشت سوگواران تواند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد ..رفته ای اینک اما آیاباز بر می گردی؟

چه تمنای محالی دارم خنده ام می گیرد!

چه شبی بودو چه روزی افسوس!با شبان رازی بود روز ها شوری داشت

ما پرستوها را از سر شاخه ها به بانگ هی هی می پراندیم در آغوش هوا

ما قنا ری ها را از قفس سرد رها می کردیم.

آرزو می کردم دشت سرشار از سر سبزی رویا ها را من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سر سبز چار فصلش همه آراستگیست

من چه می دانستم هیبت باد زمستان هم هست

من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی.

من چه می دانستم دل هر کس دل نیست

قلبها ز آهنو سنگ قلبها بی خبر از عاطفه اند

چه نیروی شگفت انگیزی ست.

دست هایی که به هم پیوسته است. 

لحظه هاي زندگي به تندي مي گذرد
اما براي آنكه غم دوري و دلتنگي دارد به كندي مي گذرد  
آنچه در اين لحظه ها مي توان يافت  
زيبايي اين دوري بين دو عاشق است  
پاك بودن و مقدس بودن اين انتظار است  
دوباره قلم زندگي ام را بر ميدارم و دوباره مي نويسم  
از اين دوري اما با احساسي متفاوت  
اي عزيز راه دورم بخوان اين احساس مرا  
عزيزم به پايان راه بينديش كه بدون شك پايان راه زيباست  
اين انتظار تلخ است  
اما پايانش به شيريني در آغوش گرفتن است  
اين پاييز تلخ بهاري دارد

دستانت را به من بسپاری؟

نمی خواهی ميزبان دلتنگی هايم باشی؟

نمی خواهی حلقه ياس های سپيد را به گردنم بياويزی؟

نمی خواهی شبنم های اشتياق را به چشمانم هديه دهی؟

نمی خواهی گونه هايم را به شفافيت شرم بياميزی؟

نمی خواهی دوباره به معصوميت نگاهم سوگند بخوری؟

نمی خواهی زمزمه کنی:به عظمت اشکی که در ديده ات می درخشد

به عظمت سکوتی که در زندگی ات جاری است

و به عظمت تمام دلشکستگی های بی صدايت

هميشه کنارت خواهم ماند؟نمی خواهی.... 

بالاخره رسیدن به کاخ خونوادگی ویکتور. جان درشکه چی پیاده شد و در رو برای اربابش باز کرد. برناردم دون دون رفت تا به اربابش ورود کنت رو اعلام کنه....

پتروس وارد سرسرای کاخ شد و منتظر موند تا دوستش بیاد پایین....

از پنجره به باغ جلوی خانه نگاه میکرد و فکر می کرد اگر دوستش واقعاً عاشق خواهر سر فیلیپ شده باشه! حالا چیکار باید کرد ؟؟؟؟ چون خونواده ی سر فیلیپ خیلی خیلی توی دربار ملکه نفوذ داشتن و خواهر سر فیلیپ خواهان زیادی داشت که دوست عزیزش ویکتور زیاد شانسی در بین اونها نداشت.

غرق همین افکار بود که رشته ی افکارش با صدای داد و هواری که از طبقه ی دوم میومد پاره شد!....

برنارد دون دون در حالی که صورتش مثل گچ سفید شده بود وارد سرسرا شد!

-         جناب کنت یه کاری بکنین ! سرورم!سرورم!

-         برنارد آروم بگیرو بگو چی شده؟!!!

برنارد به دو زانو افتاد و در حالی که به خود میلرزید و با دستش طبقه ی بالا رو نشون میداد بریده بریده گفت : سرورم....چاقو.....میترسم بلایی سر خودشون بیارن!

فقط اسم چاقو لازم بود تا فکر پتروس به هزار راه بره.....خودشم اصلاً نفهمید فاصله ی سرسرا تا اتاق ویکتور رو چجوری طی کرد......

ویکتور خنجری به دست راستش گرفته بود و در حالی که روی صندلی جلوی شومینه وارفته بود و به آتیش زل زده بود !

پتروس نفس راحتی کشید.....

هنوز دیر نشده بود!!!!

پتروس انبوه مستخدمین رو از دم در پراکنده کرد و در رو بست.

-         دیوونه شدی ویکتور؟این کارا چیه؟

و به طرف ویکتور حرکت کرد.....

ویکتور دستشو به نشونه ی ایست بلند کرد. پتروسم سر جاش وایستاد....

و ویکتور چشمشو از آتیش برداشت به پتروس نگاه کرد!

پتروس یه لحظه جا خورد! اون ویکتور سر حال و شاداب شده بود پوست و استخونی با چشم های پف کرده که معلوم بود چند شبه نخوابیده!!!!

ویکتور همینطور که دشنه رو توی دست راستش سفت نگه داشته بود به پتروس اشاره کرد که بنشینه!

و دوباره به آتیش خیره شد!

دمی به سکوت گذشت که ناگهان سیل اشک از چشم های ویکتور سرازیر شد! تا اون روز حتی پتروس هم گریه ی ویکتور رو ندیده بود ولی حالا ویکتور فقط گریه نمیکرد! هق هق میکرد!

پتروس که خیلی از این حال دوستش منقلب شده بود گفت : آخه پسر این چه بلاییه که به سر خودت میاری؟ درست نیست این کارا!

ویکتور همینجوری هق هق میکرد.میخواست چیزی بگه ولی اشک نمیذاشت.....یک ربع به همین منوال گذشت و پتروسم حرفی نزد فقط رفت و یه لیوان آب اورد داد دست ویکتور.....

بعد از مدتی کوتاه ویکتور آرومتر شده بود  و فقط اشک میریخت و هنوز به آتیش نگاه میکرد....

-         پتروس صدای ترق ترق چوبها رو تو آتیش میشنوی؟

-         آره....

-         خیلی زیباست ! خیلی!!!! منم مثل این چوبها دارم میسوزم......هیچ کسی نمیتونه بفهمه که من دارم چی میگم.....پتروس من میدونم که به اون( مذکر) نمیرسم! میدونم! و میدونم که اگه به اون(مذکر) نرسم زندگیم دیگه مفهومی نداره!میخوام این زندگی بی مفهومو همینجا تمومش کنم!

-         پتروس که میخواست یکمی حال و هوا عوض شه با خنده گفت : احمق این چه حرفیه! این جنون عشقه! یادته ؟ ریچاردم اینطوری شده بود...ببین عشقه چیکار کرده که دستور زبانتم به هم ریخته! بجای اون(مونث) میگی اون(مذکر)!

دوباره ویکتور شروع کرد به هق هق کردن! اونم با صدایی خیلی خیلی بلندتر از قبل!

-         پتروس میترسم بهت بگم! میترسم بد باشه..............

-         بگو! احمق ! منو تو ناسلامتی دوستای صمیمی هستیم! هیچی بینمون نیست که به هم نگفته باشیم! بگو ! بد چیه؟ زود باش.....

-         پتروس من عاشق خواهر سر فیلیپ نشدم!

پتروس از تعجب دهنش باز مونده بود! انگار داشت پیش خودش بررسی میکرد که اگه این خواهر سر فیلیپو نمیخواد پس کدوم دخترو میخواد که انقدر داره بخاطرش خودشو آزار میده؟ تو اون مهمونی به غیر از خونواده ی سر فیلیپ بقیه همشون از خداشون بود که دامادی مثل ویکتور

داشته باشن!

-         پتروس من عاشق خود سر فیلیپ شدم!

انگار دنیا رو سر پتروس خراب شد! بهترین دوستش عاشق یه مرد شده بود!!!!

-         تو....عاشقِ.....کی.....شدی؟؟؟؟!!!!!!!!!

ویکتور دوباره داشت هق هق میکرد و بریده بریده گفت: س....سر... فیل...فیلیپ!

پتروس دوباره با نا باوری تکرار کرد :سر فیلیپ؟؟؟؟!!!!

انگار نمیخواست باورکنه قضیه از چه قراره!!!!!

 فاصله با آرزوهاي ما چه كرد .... كاش مي شد درعاشقي هم توبه كرد

 طرح چشمانت زمين محبت بود و من قانون جاذبه ات را روزي كه سيب سرخ دلم افتاد فهميدم.

به عشق گفتم : تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت ....

به احساس گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت ....

به وفا گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم اونم  من رو تنها گذاشت و رفت....      

ولي وقتي به تنهايي گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم ، موندو همدمو مونسم شد.

من غريبه ديروزم ، آشناي امروز وفراموش شده فردا .... پس درآشنايي امروز مينگرم تا در فراموشي فردا يادم كني.
 
نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني! حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي! نگاهت نمي کنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني! صدايت نمي زنم ..... زيرا اشک هاي من براي تو بي فايده است! فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام
 
لحظه در سوگ تو غمناكترين مرثيه را مي خواند و تو آواز بزرگ جهش حنجره را به گلو خشكاندي
و تو هر گز نگشادي قلمت را به هواداري دل و به افسانه سپردي تو مرا ...

 زندگي درد نداشت ،

 فكر و حرف يكسان بود.

شايد اگر عشق نبود آدمي نيست نميشد،

نيستي رنج نميشد ،

رنج نيز زجر نميشد ...

آري ... اگر عشق نبود اشك نبود ،

                                            حبس نبود ،

                                                                  زخم نبود

یه ستاره 5 انتها داره یه مربع 4 انتها داره یه مثلث 3 انتها داره یه خط 2 انتها داره ، دلم میخواد دوستی من و تو مثل دایره باشه که هیچ انتهایی نداشته باشه

بعضي قلبا دنيايي واسه خودش داره
يه چيزايي توش داره كه توي دنيا نداره
هميشه تو دنيا كلي فرق بين آدما
اين يه قانون شده و ديروز و حالا نداره

نفر خوابش ميادو واسه خواب جا نداره          يه نفر يه لقمه نون براي فردا نداره

يه نفر مي شينه و اسكناساشو مي شمره          مي خواد امتحان كنه كه داره يا نداره

يه نفر از بس بزرگه خونشون گم مي شه توش   اون يكي اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا ميخواد واسه دخترش عروسك بخره          انتخابم مي كنه، ولي پولشو نداره

يكي دفترش پر از نقاشي و خط خطيه             اون يكي مداد براي آب و بابا نداره

يكي ويلاي كنار درياشون قصرِ ولي               اون يكي حتي تو فكرش آب دريا نداره

يكي بعد مدرسه توپ چهل تيكه مي خواد         مامانش مي گه اينا گرونه اينجا نداره

يه نفر تولدش مهمونيه، همه ميان                 يكيم تقويم واسه خط زدن روزا نداره

يكي هفته ايي يه روز پزشكشون مياد خونش    يه جا ديگه يكي داره مي ميره، خرج مداوا نداره

(سال نو مبارک)