چند تا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟
 یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی می گه ؟
باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم
 می خوام برم دو بسته شمع نذر امامزاده کنم
 چی کار کنم می خوام برم نماز حاجت بخونم
 یعنی تا اوضا جور بشه منتظر تو بمونم ؟
 راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده
 اسمنتو دیگه نمی گم واژه ی اون زیاد شده
 همش می گن اون که می گفت دیوونته ، عاشقته
 بمیری ام سراعتو نمی گیره بگه چته
 تو می گی من چیکار کنم ، عجیب توی دوراهی ام
نه توی خشکی ام نه آب ، درست مث یه ماهی ام
 یه ماهی خیلی کوچیک ، میون آزادی و تور
 که دلخوشیش بیخودیه ، مث یه آرزوی دور
 ببین روزا و لحظهها بدجوری اذیت می کنن
 آدما درباره ی تو یه جوری صحبت می کنن
می گن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم
 می گن تو قلبمی ولی ، باید یه جور جدات کنم
 خب می دونی گوش نمی دم به پند و حرفای کسی
 ولی تو چی باید تا کی به داد دردم نرسی ؟
 تحملم حدی داره ، اونم دیگه تموم شده
 عمرمو زندگیم چی حیفف ، چه قدر برات حروم شده
 دیشب نشستم تا سحر ، دیدم اونا بد نمی گن
 به جای صبر و طاقتم ، چه کار کردی واسه من ؟
 نه رفتی و نه اومدی ، نه عشقی و نه دیدنی
 نه حتی از جانب تو ، حرف به هم رسیدنی
اون دوره ها تموم شده ، دوره ی مثل گل یاس
 خودت عجب قد کشیدی ، منو شکستی ناسپاس
چقدر بده اونکه اومد اول گل دادن من
 می خواد با یه تبر بشه باعث افتادن من
تو همینو دلت می خواس ، حالا دیدی شکستنو ؟
 چرا می خواستی بشکنی رؤیاهای ترد منو ؟
درسته دنیا بی وفاس ، اما بدون خدا داره
 کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره
 اگر که راست گفته باشن آدمای دور و برم
 دلم می خواد برم یه جا ، لحظه ی مرگو بخرم
 شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم می کنه
 آدم آخه برای کی ؟ انقد دل بسوزونه
 علتشو نفهمیدم می خواستی عاشقت بشم
 بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم
 از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی
 تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی
 تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی
 بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی
 من دیوونه رو بگو ، منتظر توأم هنوز
 حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز
رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه
دلت رو بسپر دس کوه ، چون جنس اونم سنگیه
من اینو اقرار می کنم تا خواستی آزارم دادی
 اما اینم بهت می گم از چشای من افتادی
 دیگه اگه خورجین تو پر از گل و نامه باشه
 اگه تو فکرت واسه بعد ،‌ هزارتا برنامه باشه
 اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله
 نمی شنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله
تو این دو سال یا بد بودی یا خشن و مریض بودی
 تو اوج اذیتم ولی ، باز برام عزیز بودی
اما حالا تصمیممو گرفتم و ، سخته برام
 نوشتنش سخته ، ولی دیگه شما رو نمی خوام
 خدا کمک می کنه که یه جور فراموشت کنم
 من قطره قطره آب می شم تا تو رو خاموشت کنم
 عکسا و یادگاریات نه اونا رو پس نمی دم
 دیگه برام تجربه شد دلو به هیچ کس نمی دم
 می شینم و با رؤیاهام یه وقتا خلوت می کنم
 دلم گرفت به عروسک ، گاهی محبت می کنم
 اون حرفامو گوش می کنه تو هر زمون و فرصتی
 بدون هیچ توقعی ، بدون هیچ خیانتی
 خب دیگه حرفی ندارم هیچی به جز خداحافظی
 اونم بذار پای یه جور ، رسم قدیم کاغذی
 کسی که تا قیامتم هرگز نمی بخشه تو رو
 انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه بذو

نگی بی وفا شدی ، توی راه نرفته موندی

می خوام از تو بنویسم ، که نگی طاقت نداشتی

نگی تا اخر رویا ، منو تنها جاگذاشتی

اخه این مرام من نیست ، غم تو لحظه هات بیارم

اگه حتی بی بهونه ، اشکامو هدیه بیارم

توی این قلب غریبم ، تا همیشه یادگاری

امشب از آسمان ديده تو روی شعرم ستاره می بارد

در سكوت سپيد كاغذها

پنجه هايم جرقه می كارد شعر ديوانه تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها آری، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست از سياهی چرا حذر كردن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند

عطر سكر آور گل ياس است آه، بگذار گم شوم در تو

كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه من آه، بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان رؤياها با پر روشنی سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم، تو، پای تا سر تو زندگی گر هزارباره بود

بار ديگر تو، بار ديگر تو

 آنچه در من نهفته دريائيست كی توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين توفانی

كاش يارای گفتنم باشد

 بسكه لبريزم از تو، می خواهم

بدوم در ميان صحراها سر بكوبم به سنگ كوهستان

تن بكوبم به موج درياها

 بسكه لبريزم از تو، می خواهم

چون غباری ز خود فرو ريزم زير پای تو سر نهم آرام

به سبك سايه تو آويزم

 آری، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

 خواب بودم خواب دیدم مرده ام 

بینهایت خسته و افسرده ام 

تا میان گور رفتم دل گرفت 

قبر کن سنگ لهد را گل گرفت 

رویه من خروارها از خاک بود 

وای قبر من چه وحشت ناک بود

بالسش زیر سرم از سنگبود

غرق ظلمت سوتو کورو تنگ بود 

هر که امد پیش حرفی راندو رفت

سوره حمدی برایم خواندو رفت

خسته بودم هیچ کس یارم نشد

زان میان یک تن خری دارم نشد

نه رفیقی نه شفیقی نه کسی

ترس بودو وحشت و دلواپسی

توی تنهاییم بمیرم

دلت با ما نیست نگفتم چرا؟     نپرسیدم؟

اما ای همیشه همیشگی توام نمی پرسی احوال مارو از ته دل نمی پرسی!

آخرش به ما نگفتی که عاقبت دل بستن چیه؟

نگفتی؟

فقط با نرمی انگشتات گونه های زرد داوودیای سرخ پاک کردی

و من دونستم که در پی باد دوییدن قرار این دل بی قرار . . . . . . . .

همه هستی من آیه تاریکی است

که تورا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من تورا در این آیه اه کشیدم آه

من در این آیه تورا به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

معناي زنده بودن من با تو بودن است

نزديک...دور... سير...گرسنه... رها...اسير... دلتنگ...شاد...

 آن لحظه اي که بي تو سر آيد مرا مباد...

انگاري تو شهر ما همه غريبن همه فرياد ميزنن كه غصه آزاد 

توي خونه ها خوشي نيست ديگه عادت شده فرياد

همه جادو شدن. انگارليلي، مجنون رو نميخواد 

شيرين هم تو كاخ خسروست بي نياز از عشق فرهاد 

ديگه قصه اي نمونده كه يه روزي بگه شهرزاد

همة عشقا فريبن يا يه طعمه واسه صياد

 عشق من گذاشته رفته. قول داده، اما نمياد

چطوري عاشق بمونم؟كسي عاشق رو نميخواد!

دوست دارم بروم سربه سرم نگذارید............

       گریه ام را به حساب سفرم نگذارید..............

               دوست دارم که به پابوسی باران بروم............

                      آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید..............

                              این قدر آیینه ها را به رخ من نکشید................

                         این قدر داغ جنون بر جگرم نگذارید..................

                     چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد....................

                بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید...............

            آخرین حرف من این است زمینی نشوید...............

       فقط....از حال زمین بی خبرم نگذارید..........

معلم گفت : فعل رفتن رو صرف کن .