ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ام مي کرد بهم چي گفت ؟ جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

گه فکر ميکني که رفتنت باعث شکستنم ميشه ؛

اگه فکرميکني که بعد از رفتنت اشک ميريزم ؛

اگه فکرميکني که با نبودنت لحظه هام خالي ميشن؛

اگه فکرميکني که هرلحظه دلم برات تنگ ميشه؛

 اگه فکرميگني که بي تو ميميرم؛

 درست فکرميکني تو که ميدوني نبودنت رو دوام نميارم

                                       پس بــــــــــــــــــــــــــــــــــمــون

بزرگوار، نيكوكاری های خود را بدهي به گردن خود می داند كه بايد بپردازد و فرومايه، احسان‏ های گذشته خود را بدهي به گردن ديگران میداند كه بايد پس بگيرد.

زندگي را دزديديم ولي جايي براي پنهان كردنش نداشتيم
گذاشتيمش سر چهار راه
به كمين نشستيم
ديديم كسي حتي نگاهش هم نميكند!
اين بار هم به كاه دان زده بوديم

خاطراتم تكه تكه شده اند
نه به افكارم اطمينان دارم
نه به موجوديت خاطرات ام
فقط ميدانم آن ته
چند شاپرك بي نفس، بالهايشان را بيهوده بر هم ميكوبند
شايد باز شود
اين قفل هميشه!

خواب ديدم
كوير را
با رگه هاي عطش اش
بوي خاك
وسوسه باران
و خودم را
پابرهنه
كشان كشان
در پي هيچ هاي هميشه!

تا به حال كسي شما را با نگاهش لمس كرده؟
يك لمس عميق
تا ته رگ و پي!

قاصدک غم دارم ، غم آوارگی و دربدری

غم تنهایی و خونین جگری ،

قاصدک وای به من ، همه از خویش مرا می رانند

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند

مادر من غم هاست

مهد و گهواره من ماتم هاست

قاصدک دریابم ! روح من عصیان زده و طوفانیست

آسمان نگهم بارانیست

قاصدک غم دارم

غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم

غم من صحرا هاست

افق تیره او نا پیداست

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

و به تنهایی خود در هوس عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه ای غوغایی

قاصدک ، زشتم من ، زشت چون چهره سنگ خارا

زشت مانند زال دنیا

قاصدک حال گریزش دارم

می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست

پستی و مستی و بد مستی نیست

میگریزم به جهانی که مرا ناپیداست

شاید آن نیز فقط یک رویاست !!!

 ««« تلنگر می‌زند بر شیشه‌ها سرپنجه باران»»»

«««نسیم سرد می‌خندد به غوغای خیابانها»»»

««« دهان كوچه پر خون می‌شود از مشت خمپاره»»»
««« فشار درد می‌دوزد لبانش را به دندانها»»»
««« زمین گرم است از باران خون امروز»»»
««« زمین از اشك خون‌آلوده خورشید سیراب است»»»
««« ببین آن گوش از بُن كنده را در موج خون مادر»»»
««« كه همچون لاله از لالای نرم جوی در خواب است»»»

عشق یعنی از خود بی خود شدن
به بلور احساس تلنگر زدن
اتش از درون زبانه کشیدن
خزان را بهار دیدن
در پس غرور ظاهری قلب را به پاکی اسمان دیدن
زیبایی ها و لطافت ها را با احساس در واژه گنجاندن
عشق یعنی گوهر را در صدف تنهایی نهان کردن
عشق یعنی اغازی شیرین و اتش جاودان با هر چه بوی تعلق دارد
عشق یعنی سوختن و ذوب شدن در بوته ی عشق
عشق یعنی لرزش همه وجود در برابر معشوق
یعنی   زیبا دیدن    زیبا شنیدن   زیبا گفتن
یعنی در حریر نرم و لطیف راه رفتن
خوابهای مینایی دیدن
عشق یعنی در ابی اسمان غرق شدن و ابی شدن
عشق یعنی تازگی یعنی بهار .....

مرا یاری رسان

در این بیابان غم

در این کویر عطش

عطش عشق

مرا یاری رسان

مرا در سراب هوس رها مکن

روح مرا با عشق با یقین عجین کن

مرا در کوچه عشق خود همدم باش

مرا با شقایق ها همراه ساز

مرا دچار ابی دریا کن

مرا یاری رسان

  عشقی که براساس زیبایی بنا شده باشد

همانند زیبایی به سرعت رو به زوال می رود

با تو خود را گم می کنم

بدون تو خود را می یابم

می خواهم دوباره گم شوم.

Within You I Lose Myself

Without You I Find Myself

Wanting You Be Lost Again

ای مهربون عزیز منو ببخش که ناراحتت کردم خودت می دونی خوب می دونی که اصلا اصلا اصلا تحمل دیدن ناراحتیتو ندارم من خودمم اصلا نمی دونم چم شده بود خودت می دونی ناراحتی من بابت چی بوده ولی به هرحال امیدوارم منو ببخشی بعدشم بهم حق بدی

آه اگر مي دانستيد

که آواز ناکوک بادي در اقصاي سوزناک شبي محتوم در آنسوي دره و ستاره

تنها پاسخي است

که قلب مجروح بي پناه دريافته است ...

گلو پاره کرده ام در قلعه سنگي بي رخنه تاريکي

تا که دوستت مي دارم را

بر لبان گذران بي مهرتان نغمه اي کنم ...

آه اگر مي دانستيد

                              که ديروز طفلکي خرد بودم

و امروز

               چندين هزار زمستان از عمرم بر گذشته است .

برفي نشست عشوه کنان

 بر چاک سينه خيابان

دردا

که سپيدي مطلق برف

سياه زخم نسبي خيابان را

درماني نکرد .

در وسعت اشکت غرقه ام کردي امشب

مشت بر پنجره قيرين من چه مي کوبي بنيرو

صخره ات را چشمه آسا مي شنوم

که سمفوني تلخ تنهايي را

در جان من ضجه ميزند اي خنياگر مهرو

تو  ، آري با تو هستم

حاجتت نيست که شامه ات را صيقل دهي اي سترگ

هم من نيز در مانداب زيسته ام

هم من نيز شرف هفت آسمانم اي بزرگ.

همه پنجره ها را به جستجو برخاسته ام :

به جستن آينه ي کوچکي

براي انعکاس چشمه و آفتاب

هيچکس  اما

به پاسخ گفتن کوتاهي حتی

از خفيه گاهش سري برون نمي کند ، دستي تکان نمي دهد ...

صداي امتزاج تنوره نفس هاي بي عمق ست

از پس درهاي بسته پولاد زاد :

           در کار ميلاد مرثيه هاي سيا  و

      مردگان بي خاصيت فردا !

دردا و حسرتا

که قلب ايشان

   هرگز

       از تلنگر عشقي نلرزيده است .

همه

حکايت عبور تلخ غبار و مه

همه افسانه بي پايان رسيدن

  و

  حديث لبهاي ترک خورده

 همه حکايت راهي بي انتها

همه حديث بيداد برف و

مرگ بيگاه گلها .

آبگينه سپيده را

به دره مي افکنيم

و آنگاه

            بر شکسته اش نماز مي بريم  !

چادرهايمان را چسبيده ايم سخت

که باد بي افسون  مبادا

رسوايمان کند.

ما پيش خود رسو ا شدگانيم .

زندگی به من آموخت که چگونه گريه کنم

امّا گريه به من نياموخت که چگونه زندگی کنم

تو نيز به من آموختی که چگونه دوستت بدارم

 امّا به من نياموختی که چگونه فراموشت کنم

---

محراب تهی بود و نسيمی

سياهی بود و ستاره ای

هستی بود وزمزمه ای

لب بود و نيايشی

من بود و تو يی

نماز و محرابی

در و دیوار دنیا رنگی است . رنگ عشق .  

خدا جهان را رنگ کرده است . رنگ عشق . 

 و این رنگ همیشه تازه است و هرگز

 خشک نخواهد شد .

از هر طرف که بگذری ، لباست به گوشه ای

 خواهد گرفت و رنگی خواهی شد .  

اما کاش چندان هم محتاط نباشی ؛ شاد باش 

 و بی پروا بگذر ، که خدا کسی را دوست تر

 دارد که لباسش رنگی تر است !

می بخشمت بخاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی...بخاطر تمام خنده هایی که به صورتم نشاندی نمی بخشمت به خاطر دلی که برایم شکستی...بخاطر احساسی که برایم پرپر کردی...نمی بخشمت بخاطر زخمی که بر وجودم نشاندی...بخاطر نمکی که بر زخمم گذاشتی...و می بخشمت بخاطر عشقی که بر قلبم حک کردی

آنکس که مي گفت دوستم دارد، عاشقي نبود که به شوق من آمده باشدرهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

نه٬ همنوای دلتنگی هايم!
از ابرهای اسمان نيست
اين همه رخوتِ کسل کننده که به پوستم کشيده می شود
از
ابرهايی است که بر حوصله ام جا خشک کرده اند
و
وقتی نمی بارند
من تمام روزم را می گذارم در چشمانم و
خيره می شوم به اولين کلمه اولين صفحه کتاب
و
تمام دقيقه ها پر ميشوند از جاهای خالی
و
چقدر جايِ خالی
در دستانم معلوم است...

در جلسه امتحان عشق ،من مانده ام و يك برگه سفيد ! يك دنيا حرف ناگفتني... ويك بغل تنهايي و دلتنگي... درد دل من در اين كاغذ جا نمي شود...!در اين سكوت بغض آلود، قطره كوچكي هوس سرسره بازي ميكند! و برگه سفيدم، عاشقانه قطره را به آغوش مي كشد... عشق تو نوشتني نيست .........در برگه ام،كنار آن قطره يك قلب شكسته ميكشم......  وقت تمام است برگه ها بالا

نابينا گفت : دوستت دارم ماه گفت تو که منو نمي بيني؟ چطوري دوستم داري . نابينا گفت :اگه مي ديدمت ؟ عاشق زيبايت مي شدم . اما حالا که نمي بينمت عاشق خودت هستم..