...به رنگ قهوه ایه اشکهایم...

thegirlofautumn — Mon, 02 Jun 2008 12:41:45 GMT

می خواهم پایم را روی شن های داغ کویر بگذارم

می دانم آنجا ابری در انتظار من است

داستانش را خواندی؟مردیکه پشت کوه مرد جسدش بالای کوه پیدا شد

هر کجا می خوا هی پرواز کن

تنها مواظب باش میله های قفس بالت را زخمی نکند

thegirlofautumn — Sat, 03 May 2008 13:05:18 GMT

شاید این بار رفتنم
خاطرات را خاکستر کند
و یاد ها را ویرانه

ای کاش می شد فهمید
در دل آسمان چه می گذرد
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

آن روز با تو بودم

امروز بي توام

آن روز كه با تو بودم

- بي تو بودم

امروز كه بي توام

- با توام

thegirlofautumn — Wed, 30 Apr 2008 13:16:18 GMT

کودکی من

کودکی از دست رفته من

کاش باز میگشتی

و مرا در طعم شیرین آبنبات های چوبی ،

در زیبایی بادبادک های رنگی

در شلوغی نقاشی های بی موضوع

در بازی های دسته جمعی شاد

شریکم می کردی

کاش باز میگشتی

تا من فراموش کنم که دنیایم دیگر دنیای زیبای کودکیم نیست

کاش باز میگشتی تا اشک های تنهاییم

تبدیل به گریه ای برای یک قهر دوستانه باشد

تا یک جدایی ابدی....

کودکیه رها شده من بازگرد............

چه آرام خوابیده ای...

بیخیال از قیل و قال این دنیا...

چه آ رام خوابیدی انگار که هزار سال است که در خوابی....

انقدر خوابت سنگین است که حرکت بیصدای آب را در زیر پاهایت نمیشنوی

آنقدر شیرین خوابیده ای که هیج دستی را یارای بیدار کردنت نمی بینم

چه در خواب می بینی که از بیداری گریزانی گل زیبای من ....

کاش در خواب بمانی زیرا فقط در خواب رویا ها زیبا ،

لبخند ها واقعی و حرف ها صادق است...

حتی آب هم این را میداند که بیصدا میآید تا خواب شیرین تو را بر هم نزند...

زیبای من اگر از خواب برخواستی و رویاهات را نیافتی مترس و محزون مباش

زیرا رویاهای تو جای دیگر در انتظار توست

آنجا که بهشت قلب کوچک توست........

انگشت کوچولوت به کجا اشاره می کنه ؟ چه بی ترس و با چه اعتماد به نفسی ایستادی لبه پرتگاهی که هر لحظه ممکنه از اون ور نردههای نامطمئنش پرت بشی پایین ....اما خیالت راحته ،نمی ترسی، میدونی یکی پشت سرت ایستاده و محکم بغلت کرده که خدای نکرده یه وقت اتفاقی برات نیفته...

اون حتی از عروسک توی دستهای تو هم حمایت می کنه چون دوستش داری...

چشمای کنجکاوش به دنبال نقطه ای که تو بهش اشاره میکنی اون می دونه الان برای تو اون نقطه مهمترین جای دنیاست و الان برای اون هم همینطور چون واسه تو مهمه ....

این خانم جوونی که پشت سرت ایستاده میدونه که اگر هر لحظه رهات کنه ممکنه بلایی سرت بیاد پس هیچ وقت رهات نمی کنه حتی وقتی که تو مرد برومندی بشی و اون یه پیرزن ناتوان ...همیشه دست حمایتش رو پشت سرت حس خواهی کرد حتی اگر خودش نباشه دعای خیرش بدرقه راهته حتی از اون دنیا ....

به این میگن مادرانه......

نشستی روی صندلی بیخیال و داری به کسی نگاه میکنی که سعی میکنه خیلی آروم بدون اینکه اذیت بشی کفشات رو پات میکنه

اینقدر عاشقانه این کار رو انجام میده که احساس میکنی داره مهمترین کار دنیا رو میکنه

دستش رو گذاشته رو یکی از پاهات و با دست دیگش خیلی آروم سعی داره کفش رو پات کنه تو هم با

بی حوصلگی داری نگاهش میکنی بدون این که کمکی بهش بکنی یا خم بشی خودت کفشت رو پات کنی!

اینقدر این کار واست لذت بخشه که چشم ازش برنمیداری چون میدونی تا کارش رو تموم نکنه دستش رو از روی پات برنمیداره و این حس خوب مادرانه اش مادامی که دستش رو پات بهت منتقل میشه و حاضر نیستی به هیچ قیمتی این حس قشنگ رو از دست بدی چون اینی که جلوی تو زانوزده واست عزیزترین موجود دنیاست ...مامانیه مگه نه؟

thegirlofautumn — Mon, 07 Apr 2008 12:47:54 GMT

آنقدر رفته ای که تمام دردهای باز مانده به یاد تو بر روی پاشنه های انتظار پوسیده اند

به من نگاه کنید

این منم

تنهای تنها

تنهاتر از همیشه

بدون داشتن حتی یک ستاره در آسمان

تنها دارایی من دو قطعه زمین عاریتی به اندازهءکف پاهایم است

که نمی دانم لحظه ای بعد از آنه چه کسی خواهد بود

thegirlofautumn — Tue, 25 Mar 2008 09:35:35 GMT

مرگ را پروای آن نیست که به انگیزه ای اندیشد

زندگی را فرصتی آن قدر نیست که در آینه به قدمت خویش بنگرد یا

از لبخنده و اشک یکی را سنجیده گزین کند

عشق را مجالی نیست حتی آنقدر که بگوید برای چه دوستت میدارد

دیسال پناه آوردیم به فصل سبز بودن

امسال را به پاییزی که شاید اغاز زمستان باشد اما

زمستان هم گذشت و چشم من خیس است و بارانی

. . .

سال بعد. فصلی دگر (شاید)

thegirlofautumn — Sat, 15 Mar 2008 13:02:24 GMT

هنوز لنز آبی می زنی؟

این بار که آمدی بزن

دلم حوس آب تنی کرده است

پاییز است.

بغض آسمان میشکند

فرشته ها میگریند

کسی چه میداند

شاید برای تنهایی من

یا غریبی تو

حالا سالها گذشته است
دیگر باران آبی نیست
و گربه ها همگی شرورند .
چرا
خیال می کنی
هنوز به ستاره چینی در کویر دلخوشم .
من !
آن هم من !
من بروی چینه ی نازکی راه می روم
که یکسوش دریایی از خون موج می زند
و سوی دیگرش دوزخی از آتش است
آن چنان عمیق که سرچشمه ی آن پیدا نیست

در امتداد ستون‌های گریزان
و ذرات زرد پراکنده
بی‌آنکه هوا
بی‌آنکه آسمان.
گردش نور
بر خطوط قرمز ممنوع
در دایره‌ای به وسعت دیدمان.
اینسان
از نفس
نفس
نفس
افتاد،
انسان

thegirlofautumn — Sat, 15 Mar 2008 12:32:52 GMT

تو را کشان کشان بردند
عریان
از تمام نقش هایی
که با تو روی صحنه می رفتند
حالا برای زمین و زمان
چه فرق می کند که
خون و استخوان بوده ای
یا سنگ

من کشته ام .
من کشته ام
بنگرید
خون می چکد
از پنجه های تشنه به خون من .
من کشته ام
او را
او را که سال هاست
معمار این بلند غم انگیز بود
معمار این جدایی بیمار
این بین ما نشسته
دیوار

چمباتمه می زنم کنار تنهایی
و با چرتکه ای که ندارم
حساب ورشکستگی ام را
نگاه می دارم
حساب آنچه که از دست رفته است
تمام آنچه که در خاطره ات خط می خورد
همین که برخیزم
همین که دو امتداد روسری ام را
به آرزوی تازه ای گره بزنم
دوباره
زندگی ام آغاز می شود

thegirlofautumn — Thu, 28 Feb 2008 08:45:18 GMT

انسان هم ميتونه دايره باشه هم يه خط راست ، انتخاب با خودته ! تا ابد دور خودت بچرخی يا تا بی نهايت ادامه بدی . . .

جمله‌ای از شکسپیر: «اگر کسی یک‌بار به تو خیانت کرد، این اشتباه از اوست. اگر کسی دوبار به تو خیانت کرد، این اشتباه از توست

آدما بازي رو دوست دارن ، اين دست توئه كه انتخاب كني اسباب بازيشون باشي يا هم بازيشون

thegirlofautumn — Fri, 08 Feb 2008 11:14:47 GMT

حقيقت انسان به آنچه اظهار مي کند نيست ،بلکه حقيقت او نهفته درآن چيزي است که از اظهار آن عاجز است اگر خواستي او را بشناسي نه به گفته هايش بلکه به نا گفته هايش گوش بسپار

سرنوشت کوهها تنها گواه بودن است آنها هیچوقت نمیتوانند مثل رودخانه جاری باشند ...

thegirlofautumn — Fri, 08 Feb 2008 10:35:31 GMT

هيچ چشمداشتي ندارم از آن هايي که دوست شان مي دارم.از آنها جز اين نمي خواهم که آزاد باشند.اين حق آنهاست که گاهي بي هيچ دليل وتوجيهي مرا ترک کنند و بروند.دلايل و توجيح ها همواره کاذبند.

دوست داشتم در سرزميني به دنيا مي آمدم که مردمش جُز از عشق نمي گويند،*جزازعشق نمي نويسند،جُز خواب عشق را نمي بينند، وجز از عشق نمي ميرند.*البته هيچ سرزميني اين

گونه نيست.افسوس!